Net geen 5.30u en ik ben er al uit zonder wekker. Ik kijk er zo naar uit om te vertrekken. Eindelijk kan ik een hoop mensen ontmoeten die dezelfde liefde delen voor de criollo. Mensen die niet naar paarden kijken met oogkleppen op, die paarden zoveel mogelijk paarden willen laten en er geen mensen van willen maken.
Maar dan moet ik nu wel beginnen met inpakken want door omstandigheden heb ik nog niks klaar. Vrienden hadden namelijk één van hun paarden dood liggen in de wei en dan ga ik ze steeds helpen om het beestje te vervoeren naar een plaats waar Rendac gemakkelijk het kadaver kan komen oppikken.
Het minst prettige moment van dierenhouden: er definitief afscheid van nemen.
Ik ga pakken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten